Ik ben nog niet klaar om afscheid te nemen, hem los te laten. Maar zijn ouders laten weten dat het goed is. Bart trekt me voorzichtig naar achteren en de verpleegkundigen nemen hem mee. Wij zien hem met bed en al uit de kamer gehaald worden, richting een operatie kamer waar al zijn organen eruit gehaald zullen worden. De moeder van Steven begint hard te huilen en haar man pakt haar stevig vast. Ook ik kan niet meer stoppen met huilen en ik voel dat ik door mijn benen zak. Bart vangt me nog snel op zodat ik niet hard op de grond val en komt bij me zitten op de grond en houd me stevig vast.

 Ik voel dat Bart zijn hand op mijn schouder heeft gelegd. Ik voel zijn hand lichtelijk schokken en ik weet dat hij het ook moeilijk heeft. Ik sta op en zie zijn betraande ogen. Ik pak hem stevig vast. ‘Het spijt me.’ Zegt hij zachtjes in mijn oor. ‘Jij mag ook verdriet hebben. Hij was een bijzonder persoon voor ons beiden.’ Ik voel dat Bart knikt. Ik laat hem los en geef hem een zoen. Als ik Bart los laat zie ik Steven zijn ouders, Tim en Sonja, op ons af komen. ‘Hey lieverd.’ Zegt ze en ze geeft me een knuffel, we zien elkaar nog steeds. Tim heeft een enorme bos met bloemen in zijn handen. Sonja laat me los en wrijft even met haar hand langs mijn wang. ‘Wat is het jaar toch snel gegaan hé?’ Zegt ze met een zucht. Ik knik dat ze gelijk heeft. ‘Super snel.’ Antwoord ik zachtjes terug.

Als we daar een tijdje hebben gestaan zijn we met zijn vieren naar een café in de buurt gegaan. We zitten daar rustig op een terras en genieten van wat eten en drinken. Ik zie Lyn en Roy onze kant op komen. Lyn heeft een wandelwagen vast en Roy ook. Ik sta op en loop naar Roy toe. ‘Hey kleine jongen.‘ Zeg ik lachend. Ik pak de kleine jongen eruit en geef hem allemaal kleine kusjes. Sonja staat ook meteen op en komt naar mij toe. ‘Daar is mijn kleine ventje!’ Ze pakt de kleine jongen uit mijn handen en houd hem stevig vast. We lopen rustig naar onze tafel en Roy en Lyn komen bij ons staan. ‘Ging het oppassen goed?’ Vraag ik aan Lyn. Ze knikt lachend en geeft me een knuffel. ‘Gaat het een beetje?’ Ik knik. ‘Ja, maar ben blij dat Steven weer bij ons is.’ Sonja houd kleine Steven goed vast en krijgt wat tranen in haar ogen.

We wachten nog steeds in de kamer waar we Steven zojuist uit hebben zien gaan. ‘Zullen we even naar het restaurant gaan?’ Vraagt Bart aan ons. ‘Even weg uit deze kamer, ze zullen nog wel even met hem bezig zijn.’ We lopen naar beneden en wachten gespannen af. We hebben de verpleging laten weten dat we even beneden zijn en dat ze ons moeten bellen als ze klaar met hem zijn zodat we een goed en laatste afscheid kunnen nemen van hem. Er heerst een stilte en niemand zegt eigenlijk iets, gek genoeg vind ik dat helemaal niet erg. De stilte is juist wel even fijn. Geen verplichtingen gewoon rust. Bart heeft mijn hand vast de gehele tijd en de ouders van Steven zitten gewoon stil naast elkaar. Na een tijdje worden we gebeld dat Steven terug op zijn kamer is en dat ze hem van de apparaaturen willen gaan halen of wij dus naar boven kunnen komen. We lopen meteen naar boven en staan naast zijn bed. Ik voel dat zijn moeder mijn hand vast houd en zachtjes erin knijpt. De dokters halen alle slangen weg en kijkt ons aan bij de laatste slang die nog in zijn mond zit. ‘Als ik deze eruit haal zal het snel gaan.’ De dokter stopt even en kijkt ons aan, daarna gaat hij zijn gang. De slang word eruit gehaald en al snel begint de machine te piepen. De dokter zet deze uit zodat we niet de continue piep horen van het apparaat. De dokter kijkt ons aan en daarna naar de klok. ‘Tijd van overlijden is kwart voor tien.’ De moeder van Steven en ik barsten beide in huilen uit en we worden beide opgevangen door een man. Zij door haar eigen man en ik door Bart.

 Sonja geeft kleine Steven weer aan mij. ‘Hey kleine!’ Ik pak een flesje met voeding uit de luier tas en geef deze aan hem. Hij zit gulzig te drinken. ‘Hij is echt een wonder!’ Zegt Sonja zachtjes. Ik kijk haar lachend aan en knik. Drie weken nadat Steven overleden was kwam ik erachter dat ik zwanger was. Het was een emotioneel moment, maar ik wist zeker dat ik hem ging houden. Hij zal nooit zijn echte vader leren kennen maar Bart doet aardig zijn best om een goede vader te zijn. Tijdens mijn zwangerschap was Bart er voor mij. Ik mocht bij hem blijven wonen en door alles wat we hebben mee gemaakt raakte we verliefd. Ik vond het heel eng om mij over te geven aan dat gevoel, ik was Steven nog maar net verloren. Maar Bart was zo lief voor mij, hij steunde me in alles zo goed, ging mee naar de echo’s, vertelde het samen met mij tegen de ouders van Steven dat ik zwanger was van Steven. Toen ik erachter kwam dat het een jongen werd was de naam al snel gekozen. Mijn leven is dan één grote rollercoaster geweest de afgelopen tijd, maar ik heb er iets moois voor terug gekregen. En hij zal zijn vader ook leren kennen. Helaas heb ik niet veel verhalen, behalve hoe ik hem heb leren kennen en wat we allemaal hebben mee gemaakt samen in die korte tijd dat ik hem heb leren kennen. Maar Bart kan een hele hoop meer vertellen aangezien ze al zolang vrienden waren.