Als ik boven aan kom sla ik de deur dicht en blaas ik mijn ingehouden adem uit. Ik voel me super gespannen. Wat is er zojuist gebeurd? Dat van de straatverlichting is echt gebeurd. Ik loop snel naar de keuken en kijk uit mijn keukenraam waar ik zie dat de straatverlichting nog steeds aan staat. Ik doe snel mijn luxaflex dicht en loop naar de woonkamer. Maikey zit nog steeds op zijn kont in de hal, wachtend tot ik zijn riem los maak. ‘Sorry Maikey.’ Zeg ik zachtjes. Ik buk me naar hem toe en doe zijn halsband af. Maikey springt meteen vrolijk de woonkamer in en gaat direct naar de bank toe om zijn plekje daar te maken. Ik hang de riem op, sluit de deur naar de hal en loop de woonkamer in. Maikey kijkt me aan en zijn oren gaan naar achteren en hij begint voorzichtig te kwispelen. ‘Je bent braaf jongen.’ Zeg ik. Ik loop naar de keuken en pak een glas die ik vul met water uit de kraan. Ik voel me nog steeds lichtelijk gespannen. Ik loop met mijn gevulde glas naar de woonkamer en ga op de bank zitten. Ik pak mijn mobiel en besluit David een berichtje te sturen. Ik zoek hem tussen mijn contacten en open een gesprek op whatsapp. Ik leg hem uit wat er zojuist is gebeurd. Als ik het bericht heb verzonden gaat eigenlijk meteen al mijn telefoon over en zie ik dat hij met beeld erbij wilt bellen. ‘Hey!’ Zeg ik. ‘Oké.. Wat is er nou precies gebeurd?’ Ik zie dat David zijn mobiel ergens tegen aan leunt en gaat ondertussen verder achter zijn computer. Ik zorg ervoor dat ik lekker op de bank ga zitten en Maikey komt meteen tegen me aan liggen. ‘Ik moest Maikey uit laten, de straatlampen deden het allemaal niet dus ik moest hem in het donker uit laten…’ Ik stop even en zie dat David me aan kijkt met grote ogen. ‘Dat is al heel lang niet meer gebeurd, dat de straatlampen het niet deden.’ Ik knik. ‘Dat klopt. Dus ik ben alleen naar het grasveldje voor mijn huis geweest, vond het geen fijn idee om heel ver weg te gaan.’ David knikt uitbundig, daarmee laat hij weten dat hij hetzelfde gedaan zou hebben. ‘Maikey trok me steeds verder het donker in en toen hij eindelijk zijn ding had gedaan hoorde ik achter me iets bewegen. Dus ik draaide me om maar zag niemand en niemand zei ook iets. Zelfs Maikey hoorde het want hij ging voor me staan.’
‘Wow!’ David heeft nog net zijn mond niet open terwijl hij naar mijn verhaal luistert. ‘Dus ik zeg tegen Maikey dat hij moet stoppen met blaffen en grommen naar niets. En in eerste instantie wilt hij niet stoppen en dan in eens uit het niets stopt hij, gaat hij zitten en niet veel later springen alle straatverlichtingen aan. Ik schrok me kapot!’ Ik voel dat ik weer koude rillingen over mijn hele lichaam krijg. Ik wrijf snel over mijn arm heen om alle kippenvel weg te laten gaan. ‘Dat is echt zo raar!’ Ik knik. ‘Heb jij nog iets geks mee gemaakt?’ David schud zijn hoofd. ‘Nee, geen gekke dingen. Tenzij je verliezen in een spelletje gek vind, maar ik niet zo zeer.’ Ik steek mijn tong naar hem uit. ‘Grapjas.’ David lacht. ‘Hoe was het op je werk?’ Vraag ik dan maar, ik wil nog niet alleen in de stilte zitten na wat er net is gebeurd. ‘Ja prima, gelukkig was het rustig.’ Ik knik. In eens springt Maikey op en kijkt hij naar de keuken. ‘Maikey?’ Maikey springt van de bank af en loopt richting de keuken. ‘Wat doet hij?’ Hoor ik David vragen. ‘Ik heb geen idee, hij staat in eens op, kijkt naar de keuken en loopt er nu heen.’ Ik draai mijn camera beeld naar de achter camera zodat David het ook kan zien. Maikey begint te grommen en niet zo zachtjes ook. ‘Wat is er in hemelsnaam aan de hand!’ Roep ik gefrustreerd. Ik sta op en loop richting de keuken. Als ik het licht aan doe kijkt Maikey me blij aan en heb ik geen idee wat er zojuist aan de hand was. ‘Kom Maikey naar de woonkamer.’ Maikey loopt weer voor me uit en gaat weer op de bank liggen. ‘Ik krijg echt de kriebels van dit alles. Misschien moet ik gewoon gaan slapen. Ik denk dat ik gewoon een beetje gestrest ben van wat we vandaag hebben gedaan. Het zal toch niet echt zo zijn dat er nu iets in mijn huis rond loopt?’ David schud zijn hoofd. ‘Nee..’ Het beeld loopt in eens vast. ‘David?’ Dan valt mijn beeld helemaal zwart. Ik probeer mijn mobiel weer aan te krijgen maar er gebeurd niets. ‘Oké, ik ben er klaar mee.’ Ik loop naar de slaapkamer en als ik de deur open doe zie ik een zwarte schim staan, dat ook direct weer verdwijnt. Ik doe zo snel als ik kan het licht aan en zie niets staan. ‘Oké Marnie, nu moet je echt stoppen. Ga je bed in en ga slapen.’ Ik besluit gewoon meteen mijn bed in te gaan want ik word helemaal bang van alles wat er gebeurd. Mijn hoofd begint nu gewoon spelletjes met me te spelen en ik maak mezelf gewoon helemaal gek.

Als ik mijn ogen open doe zie ik nog steeds helemaal niets, het is pikken donker en ik hoor voetstappen om mij heen. Ik wil iets zeggen maar ik krijg er niets uit. ‘Wat zie jij er mooi uit!’ Hoor ik opeens. Ik probeer omhoog te komen maar ik voel dat ik vast gebonden zit, mijn handen en benen kunnen geen kant op. Er zit iets over mijn mond heen geplakt en iets voor mijn ogen. Ik probeer in alle macht iets te zeggen maar er komt niets verstaanbaar’s uit. Als ik in eens een hand op mijn scheenbeen voel probeer ik, in zo ver dat mogelijk is, mijn been weg te trekken. Ik probeer in alle macht los te komen maar ik merk dat ik geen kant op kan, ik merk dat mijn pols pijn begint te doen van al dat trekken. Wat is er zojuist gebeurd? Ik probeer na te denken. Ik ben naar bed gegaan en nu is er iemand in mijn huis die aan mij zit? Waar ben ik in beland. ‘Je moet stil blijven liggen anders moet ik je pijn doen.’ De stem klinkt zwaar. Het is een man. Zijn hand gaat langzaam van mijn onderbeen naar mijn bovenbeen. ‘Je bent zo prachtig! Ik ben blij dat ik jou heb uitgekozen.’ Ik voel dat er tranen op komen, ik kan geen kant op, ik kan niets zeggen en er zit één of andere vent aan mij waarvan ik niet eens weet wie het is. In eens voel ik een brandende pijn over mijn mond heen gaan. Ik merk dat het tape dat erop zat eraf getrokken is. ‘Marnie…’ Word er zachtjes in eens in mijn oor geroepen.

Ik schiet wakker, badend in het zweet. Ik doe mijn lampje aan en kijk om me heen. Ik voel dat ik heb gehuild en ik voel nog steeds branderigheid op mijn lippen. Ik sta op en loop naar de badkamer toe. Ik zie dat mijn lippen lichtjes rood zijn. Ik wrijf zachtjes over mijn lippen heen. Ik loop terug naar mijn slaapkamer en pak mijn mobiel vast, dit keer gaat hij wel aan. Ik bel in paniek David op. ‘Hallo?’ Hoor ik hem slaperig zeggen. ‘David?’ Ik begin weer te huilen. ‘Wat is er aan de hand?’ Ik merk dat hij schrikt als hij mij hoort huilen. ‘Je moet hier heen komen! Ik ben zo bang.’
‘Oké, ik ga me aankleden en dan kom ik. Maar wat is er gebeurd?’ Ik hoor dat hij ondertussen uit zijn bed springt en zich aankleed. ‘Ik weet het niet, ik heb gedroomd en het voelde zo echt aan, ik ben gewoon echt heel erg bang.’ Mijn huilen begint bijna om te slaan in een jank bui, dus ik probeer mezelf groot te houden. Ik loop terug naar de badkamer en zie dat mijn lippen nog roder zijn. ‘Ik kom eraan oké, wil je dat we aan de telefoon blijven?’
‘Nee, kom maar gewoon hier heen ik zie je zo.’
‘Is goed, tot zo.’ Ik leg mijn mobiel op de rand van de wastafel en ga voorzichtig over mijn lippen heen. Als ik naar mijn pols kijk, omdat deze branderig aanvoelt, zie ik een lichte rode afdruk. Een afdruk die lijkt alsof ik vast heb gezeten. Mijn hart begint extreem snel te kloppen. Ik hoor Maikey blaffen in de woonkamer. Ik heb het gevoel dat ik elk moment kan gaan flauwvallen, zo gespannen voel ik mij. Ik loop de badkamer uit en loop onzeker naar de woonkamer. Maikey springt keihard tegen me op waardoor ik op de grond val. ‘Maikey rustig!’ Schreeuw ik. Maikey laat een piepend geluid horen en komt dan naast me zitten en kijkt naar de woonkamer. Het is in eens dood stil. Weer krijg ik kippenvel over mijn hele lichaam. Ik blijf doodstil zitten en weet niet zo goed wat ik moet doen. Ik kijk naar mijn pols en de rode markeringen zijn verdwenen. Begin ik nou gewoon gek te worden? Als de deurbel gaat geef ik een gil omdat ik zo erg schrik. Maikey rent naar de woonkamer en ik sta snel op. Ik loop de woonkamer in en doe alle lampen aan die ik tegen kom op mijn pad. ‘Hallo?’ Ik hoor niets, ik hoor slechts gekraak door de telefoon. ‘Hallo?’ Vraag ik daarom nogmaals. ‘Marnie…’ Het is dezelfde stem als die ik hoorde in mijn droom. ‘David?’ Ik hoor niets meer, ik besluit maar op het knopje te drukken zodat de deur open gaat beneden. Ik sta helemaal te trillen. Niet veel later word er keihard op de deur gebonkt. Ik loop naar de deur en kijk door het gaatje heen, gelukkig zie ik David staan. Ik open mijn deur en grijp David vast en begin in snikken uit te barsten. ‘Stil maar ik ben bij je!’ David duwt me het huis in en sluit de deur achter zich dicht. Maikey is dit keer in zijn mand gaan liggen en David duwt mij naar de bank toe. ‘Jeetje, die cursed box hadden we nooit moeten bestellen!’ Ik knik. ‘Blijf hier alsjeblieft.’ David knikt. ‘Natuurlijk blijf ik.’ Ik ben in eens zo ontzettend moe dat ik op David zijn schoot ga liggen met mijn hoofd, ik voel dat hij door mijn haar kriebelt en al snel val ik heerlijk in slaap.